okt

Zaterdag 21 september. De Volkskrant ontkracht de mythe, die alle liefhebbers stiekem graag in stand zouden willen houden, dat wijn een positief effect heeft op lichaam en geest. Het is zeer begrijpelijk dat wetenschapsjournalisten zich verplicht voelen onjuistheden aan het grote publiek kenbaar te maken. Desalniettemin pleit ik voor een staakt-het-vuren, of liever: een zware censuur wat betreft critici die hun pijlen veel te scherp gericht hebben op de genotdrank. Hiervoor zijn een aantal redenen denkbaar. Ik bespreek er drie.

Wit: Levenselixer. Op de Groesbeekse Wijnfeesten werd het me opeens duidelijk: de wijn zelf is het vieren van een feest waard. Nadat ik in bezit ben gekomen van een sierlijk bij-tap-glas is het de beurt aan het met zorg bereide duivelsbloed. Van geslepen of valse tongen is geen sprake, de vrolijkheid overheerst. Wijn overal, uit alle windstreken, van Azerbeidzjan tot Nederland en van Argentinië tot Slovenië (waar ik ooit iemand ontmoette die elke morgen, klokslag 6.00 uur, naar zijn druivenranken reed om er vervolgens minstens een halfuur tegen te praten)(de smaak zei alles). De muzikanten zetten vrolijk in, de kinderen spelen, de volwassenen ruiken, draaien en proeven en de wereld is mooi.

Rood: Inspiratiekatalysator en Ontspanner. Veronderstelde waarheden mogen geen vrijbrief worden voor overmatige inname. Echter, zonder voorafgaand bacchanaal had George Harrison tijdens het ochtendgloren zijn Here Comes The Sun niet kunnen schrijven. De kunstgeschiedenis kent talrijke voorbeelden van meesterwerken die hun bestaan te danken hebben aan de bodemdrift van hun schepper. Met andere woorden, wijn heeft zijn effect gehad als inspiratiegever.

Rosé: Verbroederingshypothese. Twee kemphanen in een ring. Potige en licht-ontvlambare ijzervreters; types die je niet graag tegenkomt op een donker achterafje in de stad. De sfeer is grimmig in de arena en de twee kijken elkaar vals aan. Dat is niet zo gek wanneer je weet dat de een nog niet lang terug het lievelingsschort (die met die zeemeermin erop) van de ander verstopte, en de ander – op zijn beurt – alle Sex-and-the-City-dvd’s van de een liet bekrassen door de ander zijn chihuahua. Enfin, de scheidsrechter komt tussenbeide, geeft het teken, waarna de ‘ringmissen’ een tafel en twee stoelen op de strijdvloer plaatsen. Een flinke karaf in het midden, en kom: een klein kaasje erbij. Dogma’s worden aan de kant geschoven evenals verstokte verwensingen. Van good-for-nothing is het eeuwenoude druivenwater stante pede tot vredesmaker gebombardeerd. Zonder twijfel.

Ondanks alle minder gunstige wijnberichtgevingen hoeven we ons niet direct zorgen te maken na een aantal glazen in de week. Zolang je jezelf de volgende ochtend nog herkent in de spiegel en je weet welke wijnsoort naar binnen is geschonken, blijft het leven een feest. Nunc est bibendum!*

KJK

 

*Naar Horatius: ‘Nu is het tijd om te drinken!’

There are no comments so far

Leave a Comment

we zullen je email niet gebruiken om te spammen.

Don't worry. We never use your email for spam.

Close