Je kunt Mariska volgen op Facebook en Twitter

‘Wat ik niet heb gedaan’ bij het bloedprikken

Ik ging voor de eerste keer bloed geven. Ik fietste door de regen naar Nieuwegein, ik moest de rij staan bij de ontvangstmevrouw, formulieren invullen, twintig minuten wachten bij de arts en wachten bij de prikmevrouw. Na afloop een bekertje appelsap en door de regen terug.

Wat ik niet heb gedaan is de medewerkers even bij elkaar roepen, (Leg die naald maar neer!), en uitleggen wat er niet helemaal goed was gegaan:

“Ontvangstmevrouw, u had klaar moeten staan in het fietsenhok. U had me moeten toeroepen hoe geweldig het was dat ik helemaal op de fiets uit Utrecht was gekomen. U had me persoonlijk naar de arts moeten brengen die, sorry dokter, veel jonger en veel knapper had moeten zijn. U had dan moeten blozen toen u mij dat bloeddrukmatrasje omkleefde dokter. En u, prikmevrouw, waar waren de complimenten voor mijn mooie aderen? Waar was het wiegeliedje dat u altijd voor uw kleinzoon zingt toen u mij pijn deed? Waar was uw collega prikmevrouw om mijn hand vast te houden? En ook nog eens vergeten te vertellen dat u het zelf nooit zou durven, bloed geven. Dokter, toen de prikmevrouw klaar was had u bezorgd uw kamer uit moeten komen. U had moeten zeggen dat u mij voor de zekerheid een nachtje hier wilde houden, en na mijn flink protest had u me met de ambulance naar huis moeten brengen. De ontvangstmevrouw op mijn fiets er achteraan. Ik mag hopen dat de volgende keer beter gaat.”

Petra is te vinden op LinkedIn, Twitter en op haar website www.petrasteffens.nl

In Amsterdam hebben ze Standup Inspiration. In Nijmegen hebben we Inspiration Shot op locatie Café Bruut. Voor een shot inspiratie ga je dus naar ISHOT. De formule werkt als volgt: 6 sprekers op het podium, elk met 10 minuten spreektijd. Ze vertellen hun verhaal. Om te delen én om te inspireren. Tussendoor zijn er de 1-minuutjes, voor spontaan uit het publiek opgestane sprekers. Zij brengen hun boodschap in 1 minuut. En dat allemaal om inspiratie uit te strooien over het publiek. En dat publiek is heel essentieel. Zonder publiek kun je niet delen, noch inspireren. De spreker geeft zijn verhaal, het publiek ontvangt.

Op 29 januari zit ik er klaar voor. Ik heb me op een lege stoel gewurmd, natuurlijk na toestemming van de andere cafégangers. Sprekers trekken snel voorbij, de tijd vliegt. Ieder met zijn eigen persoonlijke verhaal. Ik word geraakt door Petra Smolders, die binnen het onderwijs wil vernieuwen. ‘Het beste halen uit iedere jongere’, is haar missie. Niet in hokjes plaatsen dus, die jongeren. Laat ze doen waar ze goed in zijn. Om dat te ontdekken hebben ze vrijheid en ruimte nodig. ‘Iedere jongere is een highpotential.’ Met tevredenheid denk ik aan mijn jonge zonen. Het woord jongere lijkt nog ver weg te zijn, maar ik stem voor. Als mijn boys toch op die manier hun highpotential mogen bereiken. Wauw, ik teken er voor.

Robbert Vesseur leeft zijn GEEFeconomie en ik zit meteen geboeid. Als bankier zag hij dat het fout ging in onze economie. Hij waagde de gok, draaide het systeem om en kwam uit bij de GEEFeconomie. Terwijl Robbert vertelt, word ik warm van binnen. ‘Geven is het mooiste wat er is,’ bedenk ik me. Robert verkondigt het. ‘Dat zou een mooie wereld zijn’, gaat er door me heen. Ik zie twinkels in de ogen van Robbert; ik zie geluk. Het idee van de GEEFeconomie maakt indruk op me. Als dat toch zou lukken; met zijn allen delen waar jij goed in bent of waarvan jij teveel hebt. Robbert ziet daarin het ideaal en ik zie het ook voor me. Ik besluit, op kleine schaal, meer te geven en neem dat voornemen mee naar huis.

David Weir maakt indruk met zijn persoonlijke verhaal. Hij ziet zijn vader voor het eerst als hij 25 jaar is. Het wordt een onvergetelijke ontmoeting van iemand die hij niet kende en dan opeens wel! Zijn vader overlijdt kort na hun weerzien, het blijft zijn enige ontmoeting met een man die in hem vertegenwoordigd is. David creëerde een documentaire. Jeetje, wat heb ik een boel vragen aan deze man, misschien kan ik hem nog eens interviewen.

De meest hilarische prikkel ontvang ik via Mariska Vollering. Als zij op het podium staat heb ik lol, en de rest van het publiek ook. Mariska gebruikt al haar fantasie in wat-ik-niet-heb-gedaan verhalen. Regelmatig schieten er mogelijke keuzes op bepaalde momenten door haar heen die ze weer naast zich neerlegt. Eenmaal op weg naar huis beseft zij dat ze dat, wat door haar gedachten gaat, niet heeft gedaan. Ze schrijft de verhalen op onder de rubriek Wat-ik-niet-heb-gedaan en post ze drie keer per week op Facebook. ‘Op deze manier heb ik het toch een beetje gedaan,’ glimlacht ze. ‘En ik neem een beetje wraak op de werkelijkheid’. Met haar luchtige verteltrant inspireert ze en bezorgt op cabareteske wijze veel lol. ‘De wereld is leuker met de fantasieknop aan.’ Wat heerlijk als je zo je eigen plezier creëert.

Die laatste tip, de fantasieknop, neem ik mee in mijn eigen schrijfperikelen. Ik ga huiswaarts net als vele anderen, met een dosis inspiratie. Een echte inspiratieshot dus! Ook zin in een echte shot inspiratie?! Kom dan naar de eerstvolgende INSPIRATIONSHOT op 26 maart bij Bruut in Nijmegen. Tot ziens.

Petra Steffens

Je kunt Jan Fokke vinden op Twitter @janfokke en LinkedIn en zijn website bestaansverwondering

Keizer Marcus Aurelius (121-180 n.C.), keizer Romeinse Rijk. Zijn notities zijn een bespiegelend dagboek. De mens moet leven volgens de natuur want hij maakt deel uit van het grotere geheel. De mens moet berusten in zijn sterfelijkheid, hij is tenslotte maar een klein onderdeeltje van het grotere geheel.

Hij filosofeert: ‘…Dat kun je wel zeggen van de mens en zijn leven: de duur ervan is een stip, de materie is veranderlijk als stromend water; zijn waarneming is vaag, zijn lichaam bestemd om uit elkaar te vallen en tot ontbinding over te gaan, zijn ziel dolend, zijn lot ondoorgrondelijk, zijn reputatie niet op een redelijk oordeel gegrond. Kortom, al het lichamelijke is als een rivier, al het geestelijke droom en illusie. Het leven is een strijd en een verblijf in een vreemd land, en roem bij het nageslacht is vergeten worden…’

Je kunt Kor vinden op LinkedIn en op Twitter@Korgoutbeek

Kor’s roze bril: het wordt elke dag een beetje beter

Er is weer ’ns ophef rond voedsel: paardenvlees is als rundvlees verkocht. Ehec-bacterie, bse, plofkip en varkenspest doken eerder op in krantenkoppen. U zou kunnen denken dat het niet best gesteld is met ons voedsel, maar het tegenovergestelde is waar. Voedsel is nu veiliger dan ooit, er is meer, het is gevarieerder, goedkoper en zelfs duurzamer.

Vervuilde melk en vervuild water waren lange tijd een belangrijke bron van ziektes als cholera en diarree en verantwoordelijk voor hoge kindersterfte. Door drinkwaterzuivering en het pasteuriseren van melk werden epidemieën in de 20e eeuw voorkomen. De Voedsel- en warenautoriteit controleert tegenwoordig strikte wet- en regelgeving om onze gezondheid te beschermen. (Zij kwam ook met het nieuws over het paardenvlees.) Incidenten met ons eten zijn schaars, maar worden breed uitgemeten, omdat we er allemaal mee te maken hebben.

Karig keuterboertje

Mijn overgrootvader, Albert Goutbeek, was zoals heel veel Nederlanders destijds, een armetierig keuterboertje. Een eeuw geleden boerde hij op landgoed Rechteren: arme zandgrond met heide en zandverstuivingen. Hij had er een akkertje van 7 hectare, waar hij 7 ton rogge van oogstte. Hij redde het er niet mee: hij werd in 1916 uit zijn pachthuisje gezet wegens huurachterstand.

De toepassing van kunstmest en tientallen andere innovaties zorgden na hem voor een steeds grotere opbrengst. Een moderne akkerbouwer levert 65 keer meer voedingswaarde dan Albert – een gemiddeld boertje in zijn tijd. Geen wonder dat eten relatief zo goedkoop is geworden: destijds kostte voedsel 80% van een doorsnee inkomen, nu minder dan 10%. Wat een ruimte gaf dat voor andere bestedingen! Albert leefde op de drempel van de moderne tijd. Hij ging op de foto met een auto, luisterde gefascineerd bij een radio, wist van de telefoon, maar alleen de dorpsnotabelen bezaten dergelijke noviteiten.

Ruimte voor natuur dankzij kunstmest

Maar dan zou toch minstens de natuur beter af moeten zijn, destijds? Op de uitgeputte grond van Rechteren was de natuur schraal. Bovendien werden konijnen en ander wild gestroopt – ook door Albert – als aanvulling op de karige kost. Op Rechteren leefde destijds geen ree, geen vos, geen bosuil, havik of appelvink, inmiddels zijn het er gewone soorten. Voor Nederland geldt hetzelfde: spectaculaire vogels als oehoe, zeearend, kraanvogel, wilde zwaan keerden terug na een afwezigheid vanaf de middeleeuwen!

Door innovaties in de voedselproductie spaarden we onmetelijk veel natuur op onze planeet. Dé natuurbeschermingsprijs zou naar de kunstmest moeten. We gebruiken op de wereld maar een derde van alle grond voor landbouw en dat areaal blijft stabiel, ondanks de groeiende bevolking: we innoveren immers nog steeds met nieuwe rassen en irrigatietechnieken. Zonder innovatie was er amper ruimte geweest voor regenwouden met bonte kleuren van ara’s en wetlands met galopperende wilde paarden. (Prima vlees trouwens!)

Maandag 28 januari was de 9e Inspiration Shot bij Bruut. Dat inspireerde Jan Hermsen tot het schrijven van een blog. Bedankt. Jan!

Je kunt Jan vinden op: nl.linkedin.com/in/janhermsen en zijn website HermsenSchrijfwerk.nl

Van eenheidsworst naar gracieuze maïskolf

Op mijn basisschool was inspiratie ver te zoeken. Het dorpse leerfabriekje droeg de naam van St. Jozef. Christelijk-conservatieve scholing met een onderwijsmethode en leermeesters van ver voor de Beeldenstorm. Ik zat op een kruk in café #Bruut in afwachting van een avond inspiratie, en ik zag twee bekende gezichten binnenkomen.

Mijn lagere school staat in het Brabantse Holthees, ik kom uit het Limburgse Smakt, dat 400 meter verderop ligt. Totaal aantal inwoners van deze interprovinciaalse gemeenschap: plusminus 650. Ik had zes klasgenoten. Om onderwijs mogelijk te maken werkten we met combinatieklassen. De twee bekende gezichten in café #Bruut zaten een jaar boven mij. Vier jeugdjaren heb ik een klaslokaal met hen gedeeld. Daarna heb ik ze nooit meer gesproken.

Iedereen uniek
Hoe groot is de kans? Op dat percentage drinken we een biertje. Dan betreedt de eerste spreeksters het podium. Petra Smolders, onderwijsvernieuwer, houdt een vurig betoog over ander onderwijs. Haar boodschap: het onderwijs van nu is een slagerij waar eenheidsworsten in elkaar worden gedraaid. Ze wil het anders, en zit zich daarvoor in. Meer aandacht, veel meer aandacht voor het unieke in elk kind. Daarmee wordt onderwijs beter en leuker. Hoe dan? Ze komt met een voorbeeld. Een tijd terug woonde ze een InspirationShot-avond bij speciaal voor studenten van de HAN. Zij leerden in zes weken tijd via een TOPprogramma om echt naar zichzelf te kijken, via workshops, testjes en meditatiesessies. Die avond mocht elke deelnemer in vijf minuten vertellen wat hen had geïnspireerd. Petra werd weggeblazen door de kracht en de potentie die uit de jongeren kwam. Niet uitgedrukt in hoge cijfers, maar in unieke en inspirerende verhalen. Zo zou onderwijs standaard moeten zijn!

Leer jezelf zien
Inderdaad. Kinderen worden in het huidige schoolsysteem niet genoeg gezien voor wie ze werkelijk zijn. Hoe kun je zelf dan in godsnaam weten wat er allemaal in je zit? Jezelf is geen rapport met cijfers over kennisniveau, jezelf is veel meer dan dat. Ik denk terug aan mijn carrière als eenheidsworst. In elkaar gedraaid in Holthees-Smakt, gemarineerd in het grote Venray en afgebakken in het nog grotere Nijmegen. Nu zit ik hier met ex-dorpsgenoten Ronald en Anke. Met boerenmetworsthoofden vol herkenning knikken we elkaar lachzuchtend toe. Een keurslijf van de dorpsslager is niet fijn. Het knelt en doet pijn.

Passie uit pijn
Ook Toon Keijsers, de tweede van de zes sprekers, kent pijn. Hij praat erover, en over hoe je het kan omzetten in iets moois. In zijn Eindhovense jeugd keken veel mensen neer op het beroep van zijn vader dat rondom hem wel hartstochtelijk wordt bezongen. Zijn vader was boer, en dat was minderwaardig. En dat deed pijn, want Toon zag hoeveel liefde en passie zijn pa in zijn werk stak. Die pijn zette hem later aan tot actie. Hij wilde ondernemen, met zijn vader en meneer Frits Philips als lichtend voorbeeld, en vooral aan anderen laten zien hoe mooi dat is. Daarvoor reisde hij 15 jaar lang de wereld rond, bezocht de allerarmste landen en hielp mensen daar een beter bestaan op te bouwen door hen te leren wat zijn vader zo goed kon: passievol ondernemen. Ooit kocht hij een prachtige zijden badjas van een Vietnamese vrouw. Ze werkte voor zichzelf, hij hielp haar aan contacten in Europa. Nu werken er 10.000 mensen direct of indirect voor haar. Dat zijn 10.001 mensen met een eerlijk inkomen, mede dankzij de passie van Toon.

Simpel
Passie. Het klinkt voor sommigen misschien vaag, uitgekauwd of zelfs hoogdravend. Maar dat is het allemaal niet. Passie is de basis, en heeft eigenlijk geen woorden nodig, het is doodeenvoudig simpel: het kan zitten in een mooie maaltijd, een goed boek of in een hangmat in je woonkamer. Opgehangen door Bert Wagenaar van Kreveld. Die dat al meer dan 15 jaar vol overgave doet. Hij vertelt er als afsluiter erg smakelijk over. Misschien ook omdat hij als tweede en derde beroep acteur en komediant is. Waarom zou je het houden bij 1 passie?

Gracieuze maïskolf
Nee, een eenheidsworst zijn is niet fijn. Het strakke velletje klemt en de inhoud stinkt, want het vlees komt van massaproductie. Ik wil graag transformeren naar een sappig stuk hertenbiefstuk of -voor de vega’s onder ons- een gracieuze maïskolf. Dat is niet eenvoudig, dat doet soms erg pijn. Maar achter die pijn zit een magische wereld. Vol passie, hangmatten, gelukkige ondernemers en unieke kinderen uit interprovinciaalse gemeenschappen. Wil jij ook naar die plek, maar heb je -net als ik- nu en dan een zetje nodig? Kom dan naar de volgende InspirationShot op 26 maart in Café #Bruut in Nijmegen.

Petra, bedankt voor je bijdrage!

Jongeren in topvorm!

Stuiterend op de fiets naar huis bel ik vast mijn vriendje. Nee, ik kan geen drie minuten langer wachten met het delen van wat ik deze avond heb meegemaakt. Dus begin ik mijn verhaal vast, hang even op om mijn fiets weg te zetten en kom daarna dansend de kamer binnen.

Ik ben naar Inspiration Shot voor studenten geweest. Een avond waarin veertien studenten vijf minuten vertellen over wat hen heeft geïnspireerd tijdens het TOPprogramma. Tijdens het TOPprogramma zijn de studenten gedurende zes maandagavonden aan de slag gegaan met ‘leiding geven aan jezelf’. Een workshop ‘kiezen’, een persoonlijkheidstest en meditatie passeerden de revue en inspireerden hen. En vanavond mogen zij hun inspiratie doorgeven aan het publiek, dat bestaat uit familie, vrienden, docenten en een enkele onbekende (ik dus).